another diary product

κρα κρα κρα

katrinpi — Mon, 04 Oct 2010 03:54:39 +0000

Πριν από λίγες ώρες, έπεσα στην παγίδα της γνωστής φράσης “όσο ζεις μαθαίνεις”, γι’ακόμη μία φορά. Πάει καιρός που η ανεμελιά με άφησε για να με κατακτήσει ένας συννεφιασμένος καιρός αναμονής, προσμονής, υπομονής και αγωνίας. Ένας καιρός, να μην μπορείς να τον χαρείς κρατώντας ομπρέλα, πόσο μάλλον για να σταθείς στη βροχή και να την απολαύσεις χωρίς τεχνητές προστασίες.
Σήμερα μου επιτέθηκε ο υπολογιστής μου, γι’ακόμη μία φορά. Ψάχνω. Κι όσο οι φίλοι μου μού λέν να μη το κάνω, τόσο, όσο μ’αφήνουν μόνη στο σπίτι, τόσο ψάχνω, τόσο μαθαίνω καινούργια ή παλιά πράγματα που δεν ήξερα. Μου επιτέθηκε η φωτεινή οθόνη μπροστά μου, αυτή που, τραγικά, με έκανε να χαμογελάω τις περισσότερες φορές.
Τί γνώριζα και τί έμαθα;
Όταν ήμουν μικρή, λοιπόν, στα αγγλικά το “τρολ” ήξερα ότι είναι ο καλικάτζαρος. Μου θύμιζε εκείνα τα άσχημα πλάσματα που ιστορίες έλεγαν πως έκαναν κάτι κακό στα καλά μας Χριστούγεννα. Όταν ήμουν μικρή, λοιπόν, οι μάσκες μού θύμιζαν τις απόκριες και κάτι τελειώματα χειμώνων. Καμία φορά όμως δε φόρεσα μάσκα, ούτε εγώ, ούτε οι φίλοι μου. Καμιά στολή από αυτές που μου αγόραζε η μαμά μου δεν είχαν μάσκα. Οι μάσκες μού θυμίζουν επίσης τους κλόουν. Φοβάμαι τους κλόουν. Υπάρχουν και κάποιες ταινίες θρίλερ γι’αυτούς που φοβούνται τους κλόουν. Δεν έχω δει καμία. Δεν ήμουν καθόλου προετοιμασμένη για τρολς και για μάσκες.
Περνάνε δίπλα μας όμως, το ξέρεις; Το τρολ σήμερα έχει δύο σημασίες.

Κι όταν είσαι στο σπίτι και η οθόνη σού κάνει παρέα, το τρολ κρύβεται πίσω από μία μάσκα και κάνει κακό. Τώρα το ταΐζω μάλλον. Έτσι λένε, δηλαδή εκείνοι πίσω από την οθόνη μου: όταν συμμετέχεις ή απαντάς σε συζήτηση που συμμετέχει το τρολ, σατιρικά περιγράφεται ως “τάισμα” του.
Δεν απαντάω πραγματικά. Είμαι ακόμα μικρή, ίσως, για να καταλάβω κάποια πράγματα. Θα κάνω τη χαζή, ανώνυμο ψαράκι θα ‘μαι. Είμαι ακόμα μικρή, ίσως, για να σκεφτώ τον άνθρωπο πίσω από τη μάσκα. Είμαι ακόμα μικρή, για να μπορώ απ’το πρόσωπό του να τον φανταστώ να κλαίει, όταν θα του φέρει η ζωή αυτά που τώρα χλευάζει. Είμαι ακόμα μικρή ίσως για να σας μιλήσω για την ηλικία του που φλερτάρει τα 30 κι άλλοτε τα 50+ χρόνια, για την απογοήτευσή μου· για τον πόνο που μου προκάλεσε, ακόμα κι αν αυτά που γράφει δε χτυπούν τη δική μου πόρτα. Είμαι μικρή, μα νιώθω πως η δυστυχία που θέλει να μοιράσει ένα τρολ, γελώντας πίσω από τη μάσκα του, είναι πολύ μικρότερη από αυτή που ο ίδιος έχει στην ψυχή του.
Δεν είμαι μικρή, παρολαυτά, για να λυπάμαι. Λυπάμαι που έμαθα αυτή τη λέξη σήμερα. Λυπάμαι εκείνον. Λυπάμαι για όσους δίνουν το χέρι σε κάποιο χαιρετισμό μαζί του. Λυπάμαι για αυτούς που τον καλούν στο τηλέφωνο, που συμμερίζονται τις απόψεις του, που είναι φίλοι του. Λυπάμαι για μένα, για το χρόνο που σπατάλησα, όχι για να διαβάσω όσα γράφει ή όσα λέει φορώντας τη μάσκα, αλλά για τις στιγμές που μου πέρασαν απ’το μυαλό φανταστικές εικόνες “νιώθει ποτέ τίποτα αυτός;”.
Και ξαφνικά αισθάνομαι ευτυχισμένη. Γι’αυτό που έχτισαν οι γονείς μου και οι άνθρωποι γύρω μου μέσα στη δική μου ψυχή. Γιατί, όση μαυρίλα και να φέρω κάθε φορά που δακρύζω ή κλαίω με λυγμούς, δε σκέφτηκα ποτέ μου να πληγώσω ανθρώπους για να νιώσω καλύτερα. Και ξαφνικά, νιώθω τυχερή και υγιής. Και ξαφνικά, συνειδητοποιώ: Νιώθω. Απλά. Κι είναι κάτι, που η παρέα σας έχει ξεχάσει τί είναι.
Θα στρίβετε τα τρίφυλλα, θα το γράφετε online, τρολάροντας πάντα· θα κρύβεστε κάτω απ’τις μάσκες, θα βρίζετε νεκρούς, θα χλευάζετε ό,τι δεν καταφέρατε να γίνετε· το βράδυ θα σκουπίζετε με χαρτί τουαλέτας το σπέρμα που λερώνει τα γραφεία σας κι ύστερα θα πέφτετε για ύπνο πιστεύοντας πως υπηρετείτε μια δήθεν “ελευθερία του λόγου”. Δυστυχισμένοι.

Καλημέρα Αθήνα, σύντομα θα είσαι όμορφη και πάλι : )

dust lane

katrinpi — Tue, 14 Sep 2010 05:47:53 +0000

Έκανε το σωστό ο Δημήτρης κ για ακόμα μία φορά μου ‘ντυσε ένα πρωινό. Το Dust Lane μετά το 2ο λεπτό είναι σκέτη ανατριχίλα. Φθινοπωρινή.
Καλημέρα Τρίτη

what about the forests?

katrinpi — Mon, 13 Sep 2010 05:10:16 +0000

Μου πήρε δυο-τρεις αποτυχημένες ώρες ύπνου και μια ματιά στη σοκολατόπιτα, εκείνη που ξέχασα στο τραπεζάκι του σαλονιού, για να χαθώ ολοκληρωτικά ψιθυρίζοντας what about the forests?
Καταπίνοντας το πρωινό παυσίπονο για το ξεροκέφαλό μου, ακολούθησε μια κουταλιά της σοκολατόπιτας, έτσι, για να πω ότι έφαγα και σήμερα κάτι δυναμωτικό, αλλά και για να τσεκάρω αν μέσα στο κουτί του γλυκού υπήρχε κανένα ζωύφιο από αυτά που λάμβανα για πλάκα με MMS στο κινητό μου δυο μήνες πριν.
Φαντάζομαι τον εαυτό μου να παράγει έργο στα επόμενα λεπτά. Μπορώ;
What about the forests?

news – bad news – αντισώματα

katrinpi — Sun, 12 Sep 2010 14:30:00 +0000

Δε θα ‘γραφα, αλλά το ένα μετά το άλλο έρχονται κ μου χτυπούν το ..twitter.
ο ΓΑΠ μιλάει στη ΔΕΘ. Και φυσικά για όσους ξέρουν από συντομογραφίες κ συντομοσυναισθήματα, ο ΓΑΠ θα είναι ο Πρωθυπουργός και η ΔΕΘ θα είναι το πάρτυ των πορειών στη Θεσσαλονίκη γι’αυτό τον καιρό. Ναι, είμαι 22 κι έτσι τα βλέπω τα πράγματα. Ταυτόχρονα, στην F1 έχω την εντύπωση ότι τερματίζει πρώτος ο Αλόνσο, ενώ λίγο αργότερα το tvxs με ενημερώνει “Αφγανιστάν: Δύο νεκροί σε διαδήλωση κατά του καψίματος του Κορανίου”. Να κάνω λιγότερα follows θα μου πεις, να μην κοιτάω. Να ‘σου και το χαμόγελο του παιδιού: εξαφανίστηκε Βασίλης 18 χρονών από περιοχή Ν.Μάκρης. Την προηγούμενη φορά το κοριτσάκι βρέθηκε σε πηγάδι, αν δεν κάνω λάθος.
Και είμαι εδώ για να σου πω πώς νιώθω για αυτά, πριν προλάβω καλά καλά να συνειδητοποιήσω τα προηγούμενα. Κάποια βασανίζουν περισσότερο, κάποια δεν ξεχνιούνται κ κάποια ξέχασα να τα αναφέρω γιατί δεν ήταν τόσο δυνατά.
Τελικά ως πότε θα με νοιάζουν όσα γίνονται; Κι ως πότε θα ελπίζω ότι μπορώ να τα σταματήσω; Ή να τα φτιάξω; Κι ως πότε οι γύρω θα μου λένε “Έλα μωρέ, αυτά γίνονται συνέχεια..”; Και μέχρι που φτάνει η συνέχεια;

Τελικά μήπως σκοπός είναι να σκληραίνουμε με τέτοιου τύπου αντισώματα (παραπάνω) για τη μοναδική στιγμή που θα μας χτυπήσει εμάς η ατυχία;

έτσι λίγο νέο

katrinpi — Mon, 06 Sep 2010 02:11:57 +0000

Γεια σου ρε wordpress μάγκα.
Πάλι το ξημερώσαμε σήμερα (κοιμήθηκα λιγάκι, κοιμάμαι, ναι). Ω, ήταν μια τεράστια μέρα. Άρχισα πάλι να πονώ σωματικά, μα η ψυχή μου, στ’ορκίζομαι, όλο κι ηρεμεί. Βρέθηκα μέσα σε λίγες ώρες με συγγενείς τόσο κοντά, που από αύριο πάλι θα μου κακοφανεί που θα κάνουν *φραπ* κ θα εξαφανιστούν. Αυτά έχει η ζωή. Φασαρίες, σαματάς κ μετά ανησυχητική ησυχία τα μεσημέρια.
Φθινοπώριασε, το είδες; Πω:) Πόσο χάρηκα δεν ξέρεις. Όχι, ντάξει, ξέρεις.. κ μοιάζω να σου γράφω “στο πόδι”, αλλά ναι, ουσιαστικά δεν έχω να σου πω τίποτα σημαντικό. Είμαι χαρούμενη.
Θα αλλάξω τον κόσμο. Λίγο.
Μία γέψη.
Σε φιλώ
γειαααα

ως τότε

katrinpi — Wed, 01 Sep 2010 22:03:53 +0000

Πάνω που είχα αρχίσει να ξεχνάω το πρόσωπό σου

Μια μέρα θα σας πω μια ιστορία για το παιδί με τα διαφορετικά παπούτσια.

Ως τότε, άλλοι μιλάνε για τα λεφτά, λιγοστεύουν τα λεφτά, μα όλους τους βλέπω έξω.
Ως τότε, άλλοι βγάζουν φωτογραφίες, πολλές φωτογραφίες, ψηφιακές φωτογραφίες, φωτογραφίες από φιλμ, ωραίες στιγμές – καμιά φορά τις ζηλεύεις.
Ως τότε, άλλοι τρώνε πολύ κι ας κάνει ζέστη· εγώ δεν πεινάω πια και τόσο πολύ.
Ως τότε, θα φεύγουν καράβια, θα αδειάζουν φορτία, θα γεμίζουν ψυχές. Διακοπές το λένε, ξέρεις..
Ως τότε, άλλοι κάνουν συναυλίες, πολλές συναυλίες, παντού· σε άλλες θα πάω, σε άλλες όχι. Ως τότε, περνάνε οι μήνες, ξέρεις, ήρθε το φθινόπωρο κι εγώ θέλω να μιλάω, στα δέντρα, στον ουρανό, σε κάποιον που να γελάει μωρέ, ξέρεις..
Ως τότε, αλλάζουν τα παράθυρα:· κανονικά παράθυρα, διαδικτυακά παράθυρα.. Τρομάζω, ξέρεις, όσο πιο πολλά μαθαίνεις, τόσο χαίρεσαι.. ή τόσο λυπάσαι, και παραδέχεσαι ότι στην άγνοιά σου, μέχρι τώρα, ήσουν ευτυχισμένος.

Φοβάμαι,
και αυτό το ρήμα φοβάμαι μήπως για πάντα θα με συντροφεύει
και πού είσαι..

ως τότε

ο ύπνος που υπόσχεται, δε θες να τον αφήσεις

katrinpi — Thu, 26 Aug 2010 22:16:39 +0000

ντρέπομαι. σε ντρέπομαι. μεγαλώνω χωρίς εσένα μέσα σε μέρες.
σε ντρέπομαι πιο πολύ από όσο με ντρεπόσουν
ντροπή μεγάλη, γλυκιά ντροπή, κανείς να μην καταλαβαίνει.

τρεις θάλασσες δοκίμασα, η τέταρτη δική σου
νούμερα τέσσερα, άγιοι δύο που πιάσαν παραλίες
δέσαν καράβια, φέρανε κύματα θηρία στα μικρά όνειρά μου

σε είδα χθες, εκεί
και προχθές. και τρεις μέρες πριν, σε είδα
ο ύπνος που υπόσχεται, δε θες να τον αφήσεις
αυτός σε φέρνει, τσιγάρα με κερνάει το πρωί

κρυφά τσιγάρα, σκόνες και φταρνίσματα από χημικά
να ξεβρωμίσουν τα δωμάτια απ’ό,τι εμένα μου δίνει βήμα
βήμα μπροστά: ένα.
βήματα πίσω: τρία.

έχεις κοιτάξει τη φωλιά σου από χαμηλά;
απ’τις μοίρες πριν το διακόσια εβδομήντα
ποιά απ’αυτές σε έφερε και ποια σε πήρε πίσω;

ποιος χρόνος, ποιος μήνας; ο τέταρτος ο μήνας
ο πρώτος για μένα.
έγινε η άνοιξη μεμιάς φθινόπωρο

γεύση η ίδια του ουρανού, αλάτι και βελόνα
πικρή η γαλάζια θάλασσα που μου ‘δινε ελπίδες
μικρές μιλούσαμε. μικρές.. εκείνη ήταν μεγάλη

η πιο μεγάλη από όλες, τώρα να σε κουράζει
αυτή αγκαλιάζει το βλέμμα σου χαμένο
το στέλνει στα νησιά, στην άδεια σου καρδιά θα το γυρίζει

σε είδα χθες, εκεί
αλλάζαμε τα φιλμ στις μηχανές μου
ο ύπνος που υπόσχεται, δε θες να τον αφήσεις
αυτός σε φέρνει, τσιγάρα με κερνάει το πρωί

σέριφος

katrinpi — Sun, 15 Aug 2010 12:02:28 +0000

Δεν ήθελα να πάω διακοπές. Μία μέρα πριν, έλεγα να ανακοινώσω στους φίλους μου ότι δε-δε-δεν που σου λέω.. Ευτυχώς, λίγο πριν μπούμε στο καράβι, έμαθα ότι κι η καλή δεν είχε ιδιαίτερη όρεξη για “καλοπεράσεις”. Αρκετά παρηγορητικό.
Φτάνοντας στη Σέριφο κι αφού στήσαμε τις δυο σκηνές μας μπροστά μπροστά στη θέα, συνειδητοποίησα ότι είμαι σ’ένα παράδεισο 3 ώρες απ’τον Πειραιά. Δεν έχω καταλάβει ακόμα ότι γύρισα· νομίζω ότι θα περπατήσω το διάδρομο του σπιτιού κι αντί για κουζίνα θα βρω το εστιατόριο του camping με τις άγνωστες παρέες να παίζουν χαρτιά κ να φορτίζουν τα κινητά τους στις μετρημένες πρίζες.
Η μόνη φορά που η παρέα μου έκλεινε το κινητό για ώρες κ μέρες. Η μόνη παραλία, όπου ο κόσμος μαζεύεται για να κάνει.. τίποτα. Απολύτως τίποτα. Απλά, υπάρξεις συγχρονισμένες στο τίποτα.
Δέντρα στην άμμο, κλαδάκια στα μαλλιά, άλουστα μαλλιά, ψάθες κ κορμιά συνεχώς νυσταγμένα, κόσμος που δεν ξέρεις γιατί, αλλά εμπιστευόσουν. Κοιμόσουν εσύ κι ένα ζευγάρι πιο δίπλα. Εσύ κ μια παρέα, μια άλλη παρέα, α, αυτοί έφυγαν χθες, ήρθαν άλλοι, την πίνουν, ντουμάνι, manu chao, απαγορεύονται οι βουτιές στην πισίνα, τί κάνουμε στην πισίνα;, α, ρε μπαλουξάκια, βουτιά στη θάλασσα, φωσφοριζέ σωματίδια βγαίνουν απ’το σώμα σου, μεσημέρι με την 9χρονη καινούργια φίλη σου, δεν πιστεύει στο θεό, πάει σε πορείες με το μπαμπά της κ η τελευταία ταινία που είδε ήταν η πριγκήπισσα κ ο βάτραχος-”γιατί παντρεύονται στο τέλος; αηδία”, το 5χρονο αδερφάκι της σου πιάνει το στήθος, με χούφτωσε άγνωστος άντρας, 5 χρονων ζωής, μαυρίζεις, μαύρισες, κάρβουνο όπως όταν ήσουν μικρή, Χορευτικό, στροφή, ποτέ αλκοόλ, 2 μέρες τελευταίες, ίσως, μήπως;, τί καλό!, αερινό, ή μήπως αέρινο;, χώρα, εκκλησία, φιλμ, μέντα, βατραχάκι στο δρομάκι, ντουμάνι, σουτζουκάκια, γιοτ κλαμπ, λονγκ άιλαντ, αα.. ύπνος, τετράδιο, κέρμιτ, βόλτα, γκόμενες, παγωτό, παυλίδης, τραγούδια, ιταλάκια, γάλλος μπαμπάς, μπρατσάκια-αστείο μωράκι, ο γιάννης-ποιος είναι ο γιάννης;, ο τρακαδόρος αναπτήρα -”ισμήνη”-”αντρεας χάρηκα”-”όχι, τον αναπτήρα λένε ισμήνη, συγγνώμη, κατερίνα χάρηκα, τί να σου εξηγώ κ σένα τώρα, ρόμπα”, καλημέρα, φρέντο εσπρέσσο σκέτο, παυλίδης,
η αγάπη πληρώνει κρυφά δολοφόνους, συχνάζει σε δρόμους χωρίς γυρισμό, σ’αγαπώ κι ας μην ξέρω ούτε καν τ’όνομά σου, ετοιμάσου σε λίγο να πεις σε μισώ-τώρα αρχίζω κ θυμάμαι, κατηφορίζαμε τις θάλασσες παρέα, νατάσσα δυνατά στο λεωφορείο-ποιά είσαι, η βουγιουκλάκη; – πώς το λεγε εκείνο στον πίπη ρε, που ήταν σε λεωφορείο – έλα άστο, πιάσε εσύ ένα “κοίτα εγώ” που το χεις ρε., ιουάννα σε λένε, ξεκόλλα., δεν έχει τζι αρ, πού βάλατε το χαρτί;, τί θα γίνει θα παίξουμε ρακέτες ή θα χαζευεις το παιδάκι;, εγώ δε το ‘χω, 8, χέσε μας κ εσύ κ το βιβλίο σου, δεν έχω κινητό, κόπηκε, χαχα, “αυτόν μην τον κοιτάς: τα χει με την κόρη του χάρου”-”ποιού χάρη”;-”ποιού χάρη μωρή;του χάρη του χατζάρα”, ο κλώνος, είμαστε σε αποστολή, κατασκοπία, γιατί δεν έχει ποτέ φεγγάρι;, είπανε θα πέφτουνε τα αστέρια σήμερα, εκμέκ, ο σερβιτόρος στον αλέξανδρο με αγάπη στο τραπέζι β2, καλαμαράκια τηγανητά, μπεμπε, ρε Δέσποινα όχι πάλι ‘γειασουάννα’, που πάς;, λιβάδι-λιμάνι, αριζόνα, δεν κάναμε φωτογράφιση ρε κουκλίτσα.., ονόματα αν ακούσω τρώτε χαστούκι, πασχαλίτσα! φλαπ σφαλιάρα, ο φάνης ο σουβλατζής, τα 10χρονα αλάνια “φάνννη πιάσε ρε το λογαριασμό”, ο πρώην της μικρής Γιο με μεγαλύτερή του, πού πάει;, μικρός ο κόσμος, πιτσαρία ο κύκλωπας-έπρεπε να ταν κατάστημα οπτικών, αράχνη στο βρακί της μιας-τυχαίο; δε νομίζω, κουδούνια στο πόδι σα τα πρόβατα, γκλιν γκλιν, παυλίδης, την πρώτη φορά ήταν σα να ‘χε αρπάξει φωτιά. πω ρε φίλε είναι ολόιδιοι.
Ζαλισμένη, ταϊσμένη, φωνάζω
κανείς δε σε ξέρει

Μετράω μέρες,

μήνες σε λίγο
- μήπως;

Ρε..

katrinpi — Wed, 28 Jul 2010 16:54:11 +0000

Αγαπημένο μου παιδί,
είναι η τρίτη μέρα μακριά απ’το σπίτι μου. Με τη Νίνα είμαστε στην ίδια πόλη, αλλά την παράτησα γιατί παραλίγο να με τρελάνει. Το να μιλάς σε τοίχους κ μπαλκόνια δε βοηθάει πάντα.
Έτσι, εγκλωβισμένη στο φιλικό διαμέρισμα των Αμπελοκήπων, ακούω νύχτα μέρα τους ήχους από τον ακάλυπτο. Η ψυχή του σπιτιού αυτού λείπει, ξέρεις δουλεύει το πρωί, αργεί το απόγευμα.
Άλλοτε τρίζουν τα τζάμια στο άκουσμα των ειδήσεων από το δέκτη κάποιου γείτονα κι άλλοτε με μια γειτόνισσα βλέπουμε το ίδιο σήριαλ, εκείνο που ο Μπίλλυ μένει στο Γκάζι στο πιο ψηλό μπαλκόνι. Το θυμάσαι που το λέγαμε – “ρε..ναι!” – βεβαίως κ το θυμάσαι. Πάλι σ’ακούω, μ’έλεγες τρελή που σ’ακούω.
Όλη την ώρα λέω ότι δεν μπορώ να μιλήσω, δε θέλω να ακούσω κάτι που δεν πρέπει. Θυμάσαι που σου έλεγα πόση υπομονή έχω; Πόσο φοβάμαι; Κ συ με κοιτούσες κ χαμογελούσες γιατί παρ’όλ’αυτά τα άσχημα, ήμουν εκεί. Κ δεν υπήρχα απλά, ήμουν εκεί κ περνούσαμε ωραία.
Αυτό κρατάω κ τώρα λίγο χαμογελάω, ακόμα κ αν εξαφανιστείς. Θα σ’ακούω.
“Ρε..”

εσύ που θα βλέπεις από κει πάνω, αερικό είσαι

katrinpi — Sat, 24 Jul 2010 16:05:04 +0000

Σβήνω απ’ την άμμο όλα τα χνάρια
απόψε που σε κυνηγάνε,
ξέρεις δε φταίνε τα λιοντάρια,
αν μείνουν νηστικά πεινάνε..
Υποταγμένα σε κριτές,
υποκριτές και τους μοιραίους
κήρυκες που από ουρανούς
κι από άμβωνες ωραίους..
λένε πως σ’ έφερε ως εδώ
μαύρο καράβι,μέγα πάθος
όμως το ξέρουν κατά βάθος..

Αερικό είσαι,αερικό..
Αερικό είσαι,αερικό..

Όσοι δε θέλουν να θυμούνται
πότε και που αντισταθήκαν,
ποια τείχη γκρέμισες και βγήκαν,
ποιες φυλακές να μη φοβούνται…
τώρα σε θέλουνε σκυφτό,
τώρα σε θέλουν νικημένο,
ανήμπορο κι υποταγμένο
για να ξεχνάνε αυτό που ήταν..
Θα ‘ρθει μια μέρα ένα παιδί,
τη μέρα που θα επιστρέψεις,
θα ‘ρθει αυτό,μην το γυρέψεις
και θα σου πει..

Αερικό είσαι, αερικό..
Αερικό είσαι, αερικό..