κρα κρα κρα

Πριν από λίγες ώρες, έπεσα στην παγίδα της γνωστής φράσης “όσο ζεις μαθαίνεις”, γι’ακόμη μία φορά. Πάει καιρός που η ανεμελιά με άφησε για να με κατακτήσει ένας συννεφιασμένος καιρός αναμονής, προσμονής, υπομονής και αγωνίας. Ένας καιρός, να μην μπορείς να τον χαρείς κρατώντας ομπρέλα, πόσο μάλλον για να σταθείς στη βροχή και να την απολαύσεις χωρίς τεχνητές προστασίες.
Σήμερα μου επιτέθηκε ο υπολογιστής μου, γι’ακόμη μία φορά. Ψάχνω. Κι όσο οι φίλοι μου μού λέν να μη το κάνω, τόσο, όσο μ’αφήνουν μόνη στο σπίτι, τόσο ψάχνω, τόσο μαθαίνω καινούργια ή παλιά πράγματα που δεν ήξερα. Μου επιτέθηκε η φωτεινή οθόνη μπροστά μου, αυτή που, τραγικά, με έκανε να χαμογελάω τις περισσότερες φορές.
Τί γνώριζα και τί έμαθα;
Όταν ήμουν μικρή, λοιπόν, στα αγγλικά το “τρολ” ήξερα ότι είναι ο καλικάτζαρος. Μου θύμιζε εκείνα τα άσχημα πλάσματα που ιστορίες έλεγαν πως έκαναν κάτι κακό στα καλά μας Χριστούγεννα. Όταν ήμουν μικρή, λοιπόν, οι μάσκες μού θύμιζαν τις απόκριες και κάτι τελειώματα χειμώνων. Καμία φορά όμως δε φόρεσα μάσκα, ούτε εγώ, ούτε οι φίλοι μου. Καμιά στολή από αυτές που μου αγόραζε η μαμά μου δεν είχαν μάσκα. Οι μάσκες μού θυμίζουν επίσης τους κλόουν. Φοβάμαι τους κλόουν. Υπάρχουν και κάποιες ταινίες θρίλερ γι’αυτούς που φοβούνται τους κλόουν. Δεν έχω δει καμία. Δεν ήμουν καθόλου προετοιμασμένη για τρολς και για μάσκες.
Περνάνε δίπλα μας όμως, το ξέρεις; Το τρολ σήμερα έχει δύο σημασίες.

Κι όταν είσαι στο σπίτι και η οθόνη σού κάνει παρέα, το τρολ κρύβεται πίσω από μία μάσκα και κάνει κακό. Τώρα το ταΐζω μάλλον. Έτσι λένε, δηλαδή εκείνοι πίσω από την οθόνη μου: όταν συμμετέχεις ή απαντάς σε συζήτηση που συμμετέχει το τρολ, σατιρικά περιγράφεται ως “τάισμα” του.
Δεν απαντάω πραγματικά. Είμαι ακόμα μικρή, ίσως, για να καταλάβω κάποια πράγματα. Θα κάνω τη χαζή, ανώνυμο ψαράκι θα ‘μαι. Είμαι ακόμα μικρή, ίσως, για να σκεφτώ τον άνθρωπο πίσω από τη μάσκα. Είμαι ακόμα μικρή, για να μπορώ απ’το πρόσωπό του να τον φανταστώ να κλαίει, όταν θα του φέρει η ζωή αυτά που τώρα χλευάζει. Είμαι ακόμα μικρή ίσως για να σας μιλήσω για την ηλικία του που φλερτάρει τα 30 κι άλλοτε τα 50+ χρόνια, για την απογοήτευσή μου· για τον πόνο που μου προκάλεσε, ακόμα κι αν αυτά που γράφει δε χτυπούν τη δική μου πόρτα. Είμαι μικρή, μα νιώθω πως η δυστυχία που θέλει να μοιράσει ένα τρολ, γελώντας πίσω από τη μάσκα του, είναι πολύ μικρότερη από αυτή που ο ίδιος έχει στην ψυχή του.
Δεν είμαι μικρή, παρολαυτά, για να λυπάμαι. Λυπάμαι που έμαθα αυτή τη λέξη σήμερα. Λυπάμαι εκείνον. Λυπάμαι για όσους δίνουν το χέρι σε κάποιο χαιρετισμό μαζί του. Λυπάμαι για αυτούς που τον καλούν στο τηλέφωνο, που συμμερίζονται τις απόψεις του, που είναι φίλοι του. Λυπάμαι για μένα, για το χρόνο που σπατάλησα, όχι για να διαβάσω όσα γράφει ή όσα λέει φορώντας τη μάσκα, αλλά για τις στιγμές που μου πέρασαν απ’το μυαλό φανταστικές εικόνες “νιώθει ποτέ τίποτα αυτός;”.
Και ξαφνικά αισθάνομαι ευτυχισμένη. Γι’αυτό που έχτισαν οι γονείς μου και οι άνθρωποι γύρω μου μέσα στη δική μου ψυχή. Γιατί, όση μαυρίλα και να φέρω κάθε φορά που δακρύζω ή κλαίω με λυγμούς, δε σκέφτηκα ποτέ μου να πληγώσω ανθρώπους για να νιώσω καλύτερα. Και ξαφνικά, νιώθω τυχερή και υγιής. Και ξαφνικά, συνειδητοποιώ: Νιώθω. Απλά. Κι είναι κάτι, που η παρέα σας έχει ξεχάσει τί είναι.
Θα στρίβετε τα τρίφυλλα, θα το γράφετε online, τρολάροντας πάντα· θα κρύβεστε κάτω απ’τις μάσκες, θα βρίζετε νεκρούς, θα χλευάζετε ό,τι δεν καταφέρατε να γίνετε· το βράδυ θα σκουπίζετε με χαρτί τουαλέτας το σπέρμα που λερώνει τα γραφεία σας κι ύστερα θα πέφτετε για ύπνο πιστεύοντας πως υπηρετείτε μια δήθεν “ελευθερία του λόγου”. Δυστυχισμένοι.

Καλημέρα Αθήνα, σύντομα θα είσαι όμορφη και πάλι : )

Advertisement

Posted in: σκέφτομαι & γράφω