Πάνω που είχα αρχίσει να ξεχνάω το πρόσωπό σου
Μια μέρα θα σας πω μια ιστορία για το παιδί με τα διαφορετικά παπούτσια.
Ως τότε, άλλοι μιλάνε για τα λεφτά, λιγοστεύουν τα λεφτά, μα όλους τους βλέπω έξω.
Ως τότε, άλλοι βγάζουν φωτογραφίες, πολλές φωτογραφίες, ψηφιακές φωτογραφίες, φωτογραφίες από φιλμ, ωραίες στιγμές – καμιά φορά τις ζηλεύεις.
Ως τότε, άλλοι τρώνε πολύ κι ας κάνει ζέστη· εγώ δεν πεινάω πια και τόσο πολύ.
Ως τότε, θα φεύγουν καράβια, θα αδειάζουν φορτία, θα γεμίζουν ψυχές. Διακοπές το λένε, ξέρεις..
Ως τότε, άλλοι κάνουν συναυλίες, πολλές συναυλίες, παντού· σε άλλες θα πάω, σε άλλες όχι. Ως τότε, περνάνε οι μήνες, ξέρεις, ήρθε το φθινόπωρο κι εγώ θέλω να μιλάω, στα δέντρα, στον ουρανό, σε κάποιον που να γελάει μωρέ, ξέρεις..
Ως τότε, αλλάζουν τα παράθυρα:· κανονικά παράθυρα, διαδικτυακά παράθυρα.. Τρομάζω, ξέρεις, όσο πιο πολλά μαθαίνεις, τόσο χαίρεσαι.. ή τόσο λυπάσαι, και παραδέχεσαι ότι στην άγνοιά σου, μέχρι τώρα, ήσουν ευτυχισμένος.
Φοβάμαι,
και αυτό το ρήμα φοβάμαι μήπως για πάντα θα με συντροφεύει
και πού είσαι..
ως τότε
Posted on September 2, 2010
0