ο ύπνος που υπόσχεται, δε θες να τον αφήσεις

ντρέπομαι. σε ντρέπομαι. μεγαλώνω χωρίς εσένα μέσα σε μέρες.
σε ντρέπομαι πιο πολύ από όσο με ντρεπόσουν
ντροπή μεγάλη, γλυκιά ντροπή, κανείς να μην καταλαβαίνει.

τρεις θάλασσες δοκίμασα, η τέταρτη δική σου
νούμερα τέσσερα, άγιοι δύο που πιάσαν παραλίες
δέσαν καράβια, φέρανε κύματα θηρία στα μικρά όνειρά μου

σε είδα χθες, εκεί
και προχθές. και τρεις μέρες πριν, σε είδα
ο ύπνος που υπόσχεται, δε θες να τον αφήσεις
αυτός σε φέρνει, τσιγάρα με κερνάει το πρωί

κρυφά τσιγάρα, σκόνες και φταρνίσματα από χημικά
να ξεβρωμίσουν τα δωμάτια απ’ό,τι εμένα μου δίνει βήμα
βήμα μπροστά: ένα.
βήματα πίσω: τρία.

έχεις κοιτάξει τη φωλιά σου από χαμηλά;
απ’τις μοίρες πριν το διακόσια εβδομήντα
ποιά απ’αυτές σε έφερε και ποια σε πήρε πίσω;

ποιος χρόνος, ποιος μήνας; ο τέταρτος ο μήνας
ο πρώτος για μένα.
έγινε η άνοιξη μεμιάς φθινόπωρο

γεύση η ίδια του ουρανού, αλάτι και βελόνα
πικρή η γαλάζια θάλασσα που μου ‘δινε ελπίδες
μικρές μιλούσαμε. μικρές.. εκείνη ήταν μεγάλη

η πιο μεγάλη από όλες, τώρα να σε κουράζει
αυτή αγκαλιάζει το βλέμμα σου χαμένο
το στέλνει στα νησιά, στην άδεια σου καρδιά θα το γυρίζει

σε είδα χθες, εκεί
αλλάζαμε τα φιλμ στις μηχανές μου
ο ύπνος που υπόσχεται, δε θες να τον αφήσεις
αυτός σε φέρνει, τσιγάρα με κερνάει το πρωί

Advertisement

Posted in: σκέφτομαι & γράφω