Ρε..

Αγαπημένο μου παιδί,
είναι η τρίτη μέρα μακριά απ’το σπίτι μου. Με τη Νίνα είμαστε στην ίδια πόλη, αλλά την παράτησα γιατί παραλίγο να με τρελάνει. Το να μιλάς σε τοίχους κ μπαλκόνια δε βοηθάει πάντα.
Έτσι, εγκλωβισμένη στο φιλικό διαμέρισμα των Αμπελοκήπων, ακούω νύχτα μέρα τους ήχους από τον ακάλυπτο. Η ψυχή του σπιτιού αυτού λείπει, ξέρεις δουλεύει το πρωί, αργεί το απόγευμα.
Άλλοτε τρίζουν τα τζάμια στο άκουσμα των ειδήσεων από το δέκτη κάποιου γείτονα κι άλλοτε με μια γειτόνισσα βλέπουμε το ίδιο σήριαλ, εκείνο που ο Μπίλλυ μένει στο Γκάζι στο πιο ψηλό μπαλκόνι. Το θυμάσαι που το λέγαμε – “ρε..ναι!” – βεβαίως κ το θυμάσαι. Πάλι σ’ακούω, μ’έλεγες τρελή που σ’ακούω.
Όλη την ώρα λέω ότι δεν μπορώ να μιλήσω, δε θέλω να ακούσω κάτι που δεν πρέπει. Θυμάσαι που σου έλεγα πόση υπομονή έχω; Πόσο φοβάμαι; Κ συ με κοιτούσες κ χαμογελούσες γιατί παρ’όλ’αυτά τα άσχημα, ήμουν εκεί. Κ δεν υπήρχα απλά, ήμουν εκεί κ περνούσαμε ωραία.
Αυτό κρατάω κ τώρα λίγο χαμογελάω, ακόμα κ αν εξαφανιστείς. Θα σ’ακούω.
“Ρε..”

Advertisement

Posted in: σκέφτομαι & γράφω